دیشب سر شام ، صحبت از گذشته شد ...

یاد کسایی که بودن و نیستن ...

امروز هم تو تاکسی ، یهو یاد اون حرفا افتادم ...

کاش اینهمه سال ، به این تندی نمی گذشت ...

کاش شاهرخ (1) زنده بود و باز جیغ آسفالت کوچه رو با بلبرینگ های ماشین چوبیش درمیآورد ...

کاش مهندس (2) زنده بود و باز موقع اجرا دلمون هری می ریخت پایین وقتی از لای پرده ، تو ردیف جلو می دیدیمش ...

کاش حاج حسن (3) زنده بود و باز از مکه رفتنش می گفت که چه جوری از احتمال صفر به صد رسید و رفت ...

کاش بهمن آقا (4) زنده بود و باز برای شیرین کاری های افشین ، با اون حالت مردونه دست جلوی دهنش می گرفت و از ته دل می خندید ...

کاش رحمان (5) زنده بود و باز وقتی می رفتم پیشش ، ازم می خواست یه نگاه به کامپیوتر خرابش بندازم ...

کاش حمید (6) زنده بود و باز پنجرۀ خوابگاه صداو سیمای ارومیه رو باز می کرد و داد می زد : خدا  سلام ...

کاش سیامک (7) زنده بود و باز سر تمرین قهر می کرد تا دوباره خودش با خنده بر گرده ...

کاش مسعود (8) زنده بود و باز ماشین قدیمی باباشو برمی داشت تا با بچه های دانشکده بریم پشت مزرعه نمایشی ، سنجاقک و پروانه بگیریم ...

1) شهید شاهرخ صمدیان ، همبازی دوران کودکی .

2 ) مرحوم مهندس داوود جلایی ، باغبان تئاتر اردبیــل .

3 ) شهید حاج حسن فصاحتی ، دوست و هم دانشکده .

4 ) مرحوم مهندس بهمن آقالار ، دوست و هم دانشکده .

5 ) مرحوم رحمان پرواسی ، دوست و همکار ( گریمور ) .

6 ) مرحوم سید حمیدرضا کبریایی ، دوست و همکار ( بازیگر ) .

7 ) مرحوم سیامک باقری ، دوست و همکار ( بازیگر ) .

8 ) مرحوم مسعود ناصرآزاد ، دوست و هم دانشکده .